Tajlandia

Partia Ludowa, choć początkowo przyświecały jej szczytne idee, wkrótce popadła w konflikty wewnętrzne. Powołano Radę Narodową, ale ponieważ prostych ludzi trzeba było dopiero instruować w zakresie podstaw demokracji, powszechne wybory odłożono na później. Obywatele Syjamu nie wykazywali jednak specjalnego zainteresowania sprawą i nie pojawiali się dobrowolnie na organizowanych przez partię zebraniach szkoleniowych. Była tylko jedna partia - inne zostały zdelegalizowane. Sama partia szybko podzieliła się na odłamy wojskowy i cywilny. Wojskowi mieli bardziej zwarte szeregi i szersze powiązania z tradycyjnymi kręgami władzy z czasów królewskich. Oficerowie wykorzystali swe wpływy, gdy w 1933 r. Pridi zaprezentował swój nieprecyzyjny, utopijny plan gospodarczy. Nawoływał do nacjonalizacji ziemi i stworzenia chłopskich kooperatyw. Kiedy oponenci skrytykowali projekt jako komunistyczny, Pridi zbiegł za granicę. Władza Pibula i armii wzmocniła się jeszcze bardziej w październiku 1933 r., gdy ostatecznie stłumiono powstanie prowadzone przez księcia Boworadeta. ministra wojny w dawnym rządzie króla Prajadhipoka. Sam król nie brał udziału w rebelii. Spory w łonie nowego rządu napawały go coraz większym przerażeniem, tak że w końcu w 1934 r. przeniósł się do Anglii, a rok później abdykował. W pożegnalnym przesłaniu powiedział, że jego pragnieniem było przekazanie władzy całemu ludowi, a nie "jakiejś jednostce czy grupie, która wykorzystałaby władzę w autokratyczny sposób". W przyszłości, pełnej zamachów, nieudanych przewrotów i krwawych łaźni, słowa króla często bywały cytowane.